Potop Deukalionowy


Potop Deukalionowy, zwany jego imieniem dla odróżnienia od Potopu Ogygijskie.go i innych, był następstwem gniewu Zeusa, którego rozsierdzili bezbożni synowie Likaona, syna Pelazgosa. Likaon wprowadził cywilizację w Arkadu i ustanowił kult Zeusa Likajosa, ale rozgniewał Zeusa, składając mu w ofierze chłopca. Zeus przemienił go w wilka, dom jego zaś spalił piorunem. Jedni twierdzą, że Likaon miał dwudziestu dwóch synów, inni natomiast, że miał ich pięćdziesięciu.


Wieść o zbrodni popełnionej przez synów Likaona dotarła na Olimp. Gdy Zeus sam przybył do nich przebrany za ubogiego wędrowca, mieli czelność poczęstować go zupą z podrobów, w której zmieszali wnętrzności swego brata Nyktimosa z flakami owiec i krów. Zeus nie dał się oszukać, przewrócił stół, na którym przygotowali obrzydliwą ucztę - miejsce to znane było później pod nazwą Trapezunt - i wszystkich przemienił w wilki, z wyjątkiem Nyktimosa, któremu przywrócił życie.


Po powrocie na Olimp Zeus, przepełniony wstrętem, spuścił na ziemię wielki potop, zamierzając wytępić cały ród ludzki, lecz Deukalion, król Ftyi, ostrzeżony przez swego ojca, tytana Prometeusza, którego odwiedził na Kaukazie, wybudował arkę, zaopatrzył się w żywność i wszedł na pokład z żoną swą Pyrrą, córką Epimeteusza. Wtedy zerwał się Wiatr Południowy, potem spadł deszcz i wezbrane rzeki z rykiem popłynęły do morza, które z zadziwiającą szybkością podniosło się zmywając wszystkie miasta na wybrzeżu i na równinach. W końcu woda zalała cały świat, z wyjątkiem kilku szczytów górskich, i wydawało się, że zginęły wszystkie istoty ludzkie oprócz Deukaliona i Pyrry. Arka płynęła przez dziewięć dni, a kiedy wreszcie wody opadły, spoczęła na górze Parnas lub, jak twierdzą inni, na górze Etna, Atos czy nawet Otrys w Tesalii. Podobno Deukalion upewnił się najpierw, czy to prawda, wysyłając na zwiady gołębia.


Po wylądowaniu Deukaliuii i Fyrra złożyli ofiary Zeusowi, obrońcy uciekinierów, i udali się na modlitwy do sanktuarium Temidy w pobliżu rzeki Kefisos. Dach świątyni przybrany był zielem morskim, a ołtarz zimny. Oboje błagali pokornie, by ponownie powstała ludzkość, Zeus zaś, słysząc z oddali ich głosy, wysłał Hermesa z zapewnieniem, że wszystkie ich życzenia będą spełnione. Temida ukazała się osobiście i powiedziała: „Okryjcie głowy i rzućcie za siebie kości swej matki!” Ponieważ Deukalion i Pyrra byli dziećmi różnych matek, i to nieżyjących już w tej chwili, doszli do wniosku, że tytanka miała na myśli Matkę Ziemię, której kośćmi były głazy leżące na brzegu rzeki. Pochylając więc swe osłonięte głowy, zbierali głazy i rzucali je za siebie Z kamieni tych powstali mężczyźni i kobiety, w zależności od tego, czy kamień był rzucony przez Deukaliona, czy Pyrrę. W ten sposób wskrzeszona została ludzkość i odtąd laos („lud”) i laas („kamień”) w wielu językach są podobnymi słowami.


Okazało się jednak, że Deukalion i Pyrra nie są jedynymi, którzy uratowali się od potopu, albowiem Megareus, syn Zeusa, zerwał się z łóżka, słysząc krzyki żurawi, wzywających go, by udał się na szczyt góry Gerania wystający nad wodą. Uratował się również Kerambos z Pelionu, którego nimfy przemieniły w skarabeusza, dzięki czemu poleciał na szczyt Parnasu.



Podobnie mieszkańców Parnassosu - miasta założonego przez Parnassosa, syna Posejdona, który wynalazł sztukę wieszczenia - obudziło wycie wilków. Udali się więc w ślad za wilkami na wierzchołek góry. Od wilków też pochodzi nazwa nowego, założonego przez nich miasta Likorei.


Tak więc potop nie przyniósł większego pożytku, ponieważ niektórzy mieszkańcy Parnassosu wywędrowawszy do Arkadii, wskrzesili występki Likaona. Do dziś jeszcze składają w ofierze likejskiemu Zeusowi chłopca, a jego wnętrzności mieszają z flakami zwierząt w zupie.z podrobów, którą podaje się tłumowi pasterzy nad rzeką. Pasterz, który spożyje wnętrzności chłopca (przydzielone mu w wyniku losowania), wyje jak wilk, zawiesza swe ubranie na drzewie, przepływa rzekę i zostaje wilkołakiem. Przez osiem lat przebywa z wilkami, jeśli jednak przez cały ten czas powstrzyma się od jedzenia ludzkiego mięsa, może po tym terminie przepłynąć z powrotem rzekę i włożyć swe ubranie. Niedawno mieszkaniec Parnassosu, imieniem Damarchos, spędził osiem lat wśród wilków, po czym odzyskał swe ludzkie właściwości i w dziesiątym roku, pracując intensywnie w gimnazjum, zdobył pierwsze miejsce w zawodach bokserskich podczas igrzysk olimpijskich.


Deukalion był bratem Ariadny z Krety i ojcem Oresteusza, króla Lokrydy ozolijskiej. W jego czasach biała suka wydała na świat kij, który Oresteusz wetknął w ziemię, po czym wyrosła z niego winna latorośl. Inny z jego synów, Amfiktion, gościł u siebie Dionizosa i był pierwszym człowiekiem, który zmieszał wino z wodą. Najstarszym jednak i najsłynniejszym synem był Hellen, ojciec wszystkich Greków.



Źródło:

• Robert Graves - Mity Greckie





Komentarze:


{Komentarze zostaną dodane wkrótce}




Jeśli masz trochę czasu i chciałbyś wesprzeć mnie w utrzymaniu strony CiekawaMitologia.pl, zapraszam do zrzutki:




Więcej:

Zeus

Zeus jest olimpijskim bogiem nieba i grzmotów, królem wszystkich innych bogów i ludzi, a zatem główną...

Posejdon

Posejdon jest gwałtownym i bezlitosnym bogiem morza. Jeden z Dwunastu Olimpijczyków, obawiał się...

Hefajstos

Hefajstos jest bogiem kowali i ognia. Nazywany „niebiańskim rzemieślnikiem”, był także związany z innymi zawodami...

Atena

Nazwa Ateny jest ściśle związana z nazwą miasta Ateny. Starożytni Grecy debatowali, czy otrzymała...

Artemida

Artemida jest olimpijską boginią polowania, księżyca i czystości; z czasem związała się również z porodem i...

Apollo

Apollo był bogiem wielu rzeczy, co czyni go jednym z ważniejszych bogów w mitologii greckiej. Był...

Tajemnice Piramidy Cheopsa

Budowniczowie wyrównali teren, a na jego środku umieścili potężny...

Czytaj dalej

Jowisz

Najwyższe bóstwo rzymskiej religii, potężny Jowisz był bogiem nieba i grzmotów, którego symbolami były dąb...

Neptun

Neptun był rzymskim bogiem wód i mórz, który kontrolował wiatry i burze. Znany również jako Neptunus Equester, był...

Ceres

Rzymska bogini płodności i rolnictwa, była patronką rolników i obrońcą plebejczyków. Była...

Westa

Bogini ogniska i domu, Westa była rzymskim bóstwem, które symbolizowało wiarę, rodzinę i porządek domowy...

Wenus

Wenus była rzymską boginią miłości, opieki matczynej, rozmnażania seksualnego i pożądania erotycznego...

Diana

Diana była rzymską boginią polowania, dziewiczej przyrody i zamieszkujących ją zwierząt. Unikając...

Struktura armii Rzymskiej

Armia rzymska dzieliła sie na dwa główne typy żołnierzy...

Czytaj dalej