Bunt olbrzymów


Kilku potężnych i straszliwych długowłosych i brodatych olbrzymów o długich wężowych zwojach zamiast nóg pogniewało się na Zeusa za to, że zamknął ich braci tytanów w Tartarze, i postanowiło dokonać podboju nieba. Urodziła ich dwudziestu czterech Matka Ziemia w attyckiej Flegrze.


Bez słowa ostrzeżenia chwycili głazy i głownie i zaczęli miotać je ze szczytów gór ku bogom na Olimpie. Zagrożonym Olimpijczykom objawiła Hera ponure proroctwo, że żaden z nich nie potrafi zabić olbrzyma, dokonać tego może jedynie śmiertelnik w Iwiej skórze, ale i ten nic nie poradzi, jeśli olbrzymi znajdą ziele chroniące przed ranami, które rośnie w jakimś tajnym miejscu na ziemi, Zeus natychmiast naradził się z Ateną. Wysłał ją, by zawiadomiła e sytuacji Heraklesa, śmiertelnika w lwiej skórze, o którym najwidoczniej wspomniała Hera, Eos zaś, Selene i Heliosowi zabronił przez ten czas świecić. W słabej gwiezdnej poświacie krążył Zeus po ziemi, w okolicy wskazanej mu przez Atenę znalazł ziele i bezpiecznie doniósł je do nieba.


Olimpijczycy mogli teraz przystąpić do bitwy z olbrzymami. Herakles poraził pierwszą strzałą wodza nieprzyjacielskiego, Alkioneusa. Padł on na ziemię, ale natychmiast zerwał się z powrotem na nogi, ponieważ była to jego ziemia ojczysta, Flegra. „Szybko, szlachetny Heraklesie! - zawołała Atena.- Zawlecz go do innego kraju!”. Herakles zarzucił sobie Alkioneusa na plecy, przeniósł za granicę tracką i tam zatłukł na śmierć pałką.


A wtedy Porfyrion skoczył do nieba ze szczytu wielkiej piramidy skał, ułożonej przez olbrzymów, i żaden z bogów nie stawił mu czoła. Jedynie Atena zajęła pozycję obronną. Porfyrion przeleciał obok niej i rzucił się na Herę, chcąc ją udusić, ale trafiony w wątrobę strzałą w porę wysłaną przez Erosa, z gniewu wpadł w żądzę i zerwał z Hery jej wspaniałą szatę. Zeus, widząc, że żona jego za chwilę może zostać zgwałcona, opanowany zazdrością podbiegł i powalił piorunem Porfyriona. Ten zerwał się znowu, ale Herakles, który w mgnieniu oka powrócił do Flegry, zranił go śmiertelnie strzałą. Tymczasem Efialtes zaczął się zmagać z Aresem i powalił go na kolana. Apollo jednak trafił nędznika strzałą w lewe oko i wezwał na pomoc Heraklesa, który drugą strzałą ugodził go w prawe. Tak zginął Efialtes.



Od tej chwili, gdy tylko któryś z bogów zranił olbrzyma - kiedy Dionizos powalił Eurytosa tyrsem, Hekate sparzyła łuczywami Klytiosa, Hefajstos przypalił Mimasa rozpalonym żelazem, Atena powaliła pożądliwego Pallasa kamieniem - Herakles zadawał cios śmiertelny. Miłujące pokój boginie Hestia i Demeter nie brały udziału w walce. Stały obok przerażone i załamywały ręce, Mojry natomiast znakomicie dawały sobie radę mosiężnymi tłuczkami.


Pozostali olbrzymi stchórzyli i uciekli na ziemię ścigani przez Olimpijczyków. Olbrzymi głaz, którym Atena raziła Enkeladosa, powalił go na ziemię i tak oto powstała wyspa Sycylia. Posejdon zaś odłamał swym trójzębem część wyspy Kos i rzucił nią w Polybutesa: tak powstała pobliska wyspa Nisyros, pod którą olbrzym leży pochowany.


Pozostali olbrzymi ostatni raz stawili opór pod Batos, w pobliżu arkadyjskiego Trapezuntu, gdzie ziemia nadal jeszcze parzy i oracze niekiedy odnajdują kości olbrzymów. Hermes, który od Hadesa pożyczył hełm-niewidkę, powalił Hippolitosa, Artemida zaś przeszyła strzałą Grationa. Mojry tłuczkami rozbiły głowy Agriosowi i Toasowi. Ares włócznią, Zeus zaś piorunem poradzili sobie z resztą, chociaż trzeba było wzywać Heraklesa, by dobijał każdego powalonego olbrzyma. Niektórzy natomiast twierdzą, że bitwa odbyła się na równinie flegrejskiej w pobliżu Kume w Italii.


Sylen; satyr urodzony na ziemi, twierdzi, że brał udział w tej bitwie po stronie swego ucznia Dionizosa, że zabił Enkeladosa i wywołał panikę wśród olbrzymów, którzy przestraszyli się porykiwania jego osła, ale Sylen jest prawie zawsze pijany i nie potrafi rozróżnić prawdy od kłamstwa.



Źródło:

• Robert Graves - Mity Greckie





Komentarze:


{Komentarze zostaną dodane wkrótce}




Jeśli masz trochę czasu i chciałbyś wesprzeć mnie w utrzymaniu strony CiekawaMitologia.pl, zapraszam do zrzutki:




Więcej:

Zeus

Zeus jest olimpijskim bogiem nieba i grzmotów, królem wszystkich innych bogów i ludzi, a zatem główną...

Posejdon

Posejdon jest gwałtownym i bezlitosnym bogiem morza. Jeden z Dwunastu Olimpijczyków, obawiał się...

Hefajstos

Hefajstos jest bogiem kowali i ognia. Nazywany „niebiańskim rzemieślnikiem”, był także związany z innymi zawodami...

Atena

Nazwa Ateny jest ściśle związana z nazwą miasta Ateny. Starożytni Grecy debatowali, czy otrzymała...

Artemida

Artemida jest olimpijską boginią polowania, księżyca i czystości; z czasem związała się również z porodem i...

Apollo

Apollo był bogiem wielu rzeczy, co czyni go jednym z ważniejszych bogów w mitologii greckiej. Był...

Tajemnice Piramidy Cheopsa

Budowniczowie wyrównali teren, a na jego środku umieścili potężny...

Czytaj dalej

Jowisz

Najwyższe bóstwo rzymskiej religii, potężny Jowisz był bogiem nieba i grzmotów, którego symbolami były dąb...

Neptun

Neptun był rzymskim bogiem wód i mórz, który kontrolował wiatry i burze. Znany również jako Neptunus Equester, był...

Ceres

Rzymska bogini płodności i rolnictwa, była patronką rolników i obrońcą plebejczyków. Była...

Westa

Bogini ogniska i domu, Westa była rzymskim bóstwem, które symbolizowało wiarę, rodzinę i porządek domowy...

Wenus

Wenus była rzymską boginią miłości, opieki matczynej, rozmnażania seksualnego i pożądania erotycznego...

Diana

Diana była rzymską boginią polowania, dziewiczej przyrody i zamieszkujących ją zwierząt. Unikając...

Struktura armii Rzymskiej

Armia rzymska dzieliła sie na dwa główne typy żołnierzy...

Czytaj dalej