Pierwsza praca Heraklesa: Lew nemejski


Pierwsza praca, którą Eurysteus kazał wykonać Heraklesowi, kiedy przybył do Tirynsu, polegała na zabiciu Lwa Nemejskiego lub Kleonajskiego i zdarciu z niego skóry. Było to olbrzymie zwierzę o skórze, której nie mogło przebić żelazo, brąz ani kamień.


Chociaż niektórzy nazywają tego lwa potomkiem Tyfona lub Chimajry i psa Ortrosa, inni twierdzą, że wydała go na świat Selene, przeszyta straszliwym dreszczem. Upuściła go wówczas na ziemię na górze Tretos w pobliżu Nemei obok jaskini o dwóch wejściach i wypuściła na swój lud jako karę za niedotrzymane ofiary; najbardziej ucierpieli Bambinejczycy.



Inni jeszcze twierdzą, że Selene na życzenie Hery stworzyła lwa z piany morskiej zamkniętej w wielkiej skrzyni; Iryda zaś przewiązała go własną przepaską i zaniosła w Góry Nemejskie. Nazwę swą otrzymały one po córce Asoposa względnie Zeusa i Selene; jaskinię lwa zaś dotąd pokazują w odległości około dwóch mil od miasta Nemea.


Po przybyciu do miasta Kleonaj leżącego między Koryntem i Argos, Herakles zamieszkał w domu jakiegoś robotnika najemnego czy też pasterza imieniem Molorchos, którego syna zabił lew. Kiedy Molorchos chciał przebłagać Herę, składając jej w ofierze tryka, Herakles kazał mu się wstrzymać i powiedział: „Poczekaj trzydzieści dni. Jeśli wrócę cały, ofiaruj go Zeusowi Zbawcy; jeśli nie wrócę, złóż go mnie jako ofiarę należną herosowi”.


Herakles dotarł do Nemei w południe, ponieważ jednak lew wyludnił okolicę, nie znalazł nikogo, kto mógłby mu wskazać drogę. Nie było też żadnych śladów. Najpierw przeszukał górę Apesas - nazwaną tak po Apesantosie, pasterzu zabitym przez lwa, chociaż niektórzy twierdzą, że Apesantos był synem Akrizjosa, który zmarł od ukąszenia w piętę przez węże - po czym wybrał się na górę Tretos i tu właśnie wytropił lwa wracającego do swej jaskini, ociekającego krwią po całodziennej rzezi. Zasypał go gradem strzał, ale odbiły się od grubej skóry, nie wyrządzając bestii żadnej szkody - lew ziewał i lizał łapy. Następnie ciął Herakles swym mieczem, który zgiął się, jakby był z ołowiu. W końcu chwycił pałkę i tak silnie zdzielił nią lwa po pysku, że zwierzę wycofało się do swej jaskini o dwóch wejściach, potrząsając łbem - bynajmniej nie z bólu, ale dlatego, że huczało mu w uszach. Herakles z żałością spojrzał na połamaną pałkę, po czym zagrodziwszy siatką jedno z wejść do jaskini, sam wszedł przez drugie. Ponieważ przekonał się, że żadna broń nie ima się potwora, zaczął się z nim zmagać. Lew odgryzł mu jeden palec, ale Herakles chwycił jego łeb pod ramię i tak długo go dusił, aż zadusił na śmierć.


Dźwigając ścierwo na plecach, ruszył Herakles z powrotem do Kleonaj. Zjawił się tam trzydziestego dnia i zastał Molorchosa w chwili, gdy zamierzał właśnie złożyć mu ofiarę należną herosowi. Teraz wspólnie złożyli ofiarę Zeusowi Zbawcy. Potem wyciął sobie Herakles nową pałkę i wprowadziwszy szereg zmian w Igrzyskach Nemejskich obchodzonych dotąd ku czci Ofeltesa, a przemianowanych obecnie przez niego na cześć Zeusa, zabrał lwie ścierwo do Myken: Eurysteus, zdumiony i przerażony, raz na zawsze zabronił mu wchodzić w mury miasta: w przyszłości miał pokazywać owoce swych prac przed bramami.


Przez chwilę Herakles zastanawiał się, jak zdjąć skórę lwa, aż wreszcie z boskiego natchnienia posłużył się ostrymi jak brzytwy pazurami zwierzęcia# Wkrótce mógł już chodzić w lwiej skórze jak w pancerzu, łeb zaś służył mu za hełm. Eurysteus tymczasem zamówił sobie u kowali urnę z brązu, którą zakopał w ziemi. Odtąd, gdy tylko słyszał, że zbliża się Herakles, chował się w urnie, a polecenia swe przekazywał przez herolda - syna Pelopsa, imieniem Kopreus, którego oczyścił z morderstwa.


Zaszczyty przyznane mu przez miasto Nemeę w uznaniu za bohaterski wyczyn odstąpił Herakles swym wiernym sojusznikom z Kleonaj, którzy walczyli u jego boku w wojnie elejskiej, tracąc zabitych trzystu sześćdziesięciu ludzi. Molorchosa upamiętnił, zakładając w pobliżu miasto Molorchię i sadząc Lasy Nemejskie, w których odbywają się obecnie Igrzyska Nemejskie.



Herakles nie był jedynym, któremu w tych czasach udało się udusić lwa. Dokonał tego również jego przyjaciel Fylios, jako pierwsze z zadań miłosnych postawionych mu przez Kyknosa, syna Apollina i Hyrii. Fylios musiał poza tym schwytać żywcem wiele ogromnych ptaków pożerających ludzi, podobnych nieco do sępów, a stoczywszy walkę z groźnym bykiem, przyprowadził go do ołtarza Zeusa. Kiedy wszystkie trzy zadania zostały wykonane, Kyknos zażądał ponadto wołu, którego Fylios otrzymał jako nagrodę podczas pewnych igrzysk pogrzebowych. Herakles poradził Fyliosowi, by odmówił i domagał się dotrzymania warunków. Zrozpaczony Kyknos utopił się w jeziorze zwanym odtąd Jeziorem Kyknejskim. Matka Kyknosa, Hyria, poszła w jego ślady i oboje zostali przemienieni w łabędzie.



Źródło:

• Robert Graves - Mity Greckie





Komentarze:


{Komentarze zostaną dodane wkrótce}




Jeśli masz trochę czasu i chciałbyś wesprzeć mnie w utrzymaniu strony CiekawaMitologia.pl, zapraszam do zrzutki:




Więcej:

Zeus

Zeus jest olimpijskim bogiem nieba i grzmotów, królem wszystkich innych bogów i ludzi, a zatem główną...

Posejdon

Posejdon jest gwałtownym i bezlitosnym bogiem morza. Jeden z Dwunastu Olimpijczyków, obawiał się...

Hefajstos

Hefajstos jest bogiem kowali i ognia. Nazywany „niebiańskim rzemieślnikiem”, był także związany z innymi zawodami...

Atena

Nazwa Ateny jest ściśle związana z nazwą miasta Ateny. Starożytni Grecy debatowali, czy otrzymała...

Artemida

Artemida jest olimpijską boginią polowania, księżyca i czystości; z czasem związała się również z porodem i...

Apollo

Apollo był bogiem wielu rzeczy, co czyni go jednym z ważniejszych bogów w mitologii greckiej. Był...

Tajemnice Piramidy Cheopsa

Budowniczowie wyrównali teren, a na jego środku umieścili potężny...

Czytaj dalej

Jowisz

Najwyższe bóstwo rzymskiej religii, potężny Jowisz był bogiem nieba i grzmotów, którego symbolami były dąb...

Neptun

Neptun był rzymskim bogiem wód i mórz, który kontrolował wiatry i burze. Znany również jako Neptunus Equester, był...

Ceres

Rzymska bogini płodności i rolnictwa, była patronką rolników i obrońcą plebejczyków. Była...

Westa

Bogini ogniska i domu, Westa była rzymskim bóstwem, które symbolizowało wiarę, rodzinę i porządek domowy...

Wenus

Wenus była rzymską boginią miłości, opieki matczynej, rozmnażania seksualnego i pożądania erotycznego...

Diana

Diana była rzymską boginią polowania, dziewiczej przyrody i zamieszkujących ją zwierząt. Unikając...

Struktura armii Rzymskiej

Armia rzymska dzieliła sie na dwa główne typy żołnierzy...

Czytaj dalej